Nasze działania

Ryś

Reintrodukcja rysia w Puszczy Piskiej i w Lasach Napiwodzko-Ramuckich, prowadzona przez WWF Polska, trwa od 2007 roku. Ostatni ryś w tym rejonie był widziany jeszcze 25 lat temu. Rysie zostały wytrzebione w mazurskich lasach przez człowieka. Można było na nie polować aż do 1995 roku, kiedy objęto rysia ochroną gatunkową.

W ramach projektu realizowanego przez WWF rysie wprowadzane są dwiema metodami. Pierwsza z nich jest nazywana metodą „born to be free”, a jej autorem jest dr Andrzej Krzywiński. Polega ona na umieszczeniu samicy rysia, żyjącej w niewoli, w specjalnej wolierze, wybudowanej w trudno dostępnym miejscu w lesie. W takiej wolierze na świat przychodzą małe rysie. Dzięki specjalnym wyjściom mogą wychodzić poza wolierę i poznawać otaczający je las, ucząc się samodzielnego życia w naturze. Jednocześnie nie tracą kontaktu z samicą. Podobnie jak dzikie rysie, po roku opuszczają matkę i wybierają życie na wolności.

Druga metoda polega na translokacji dziko żyjących osobników z miejsc, gdzie stan populacji rysi jest zadowalający. Tak jest na przykład w Estonii, gdzie na terytorium znacznie mniejszym niż Polska, żyje od 600 do 900 osobników tego gatunku. Osobniki, które są rokrocznie odstrzeliwane przez estońskich myśliwych mogłyby zostać przewiezione do lasów mazurskich, gdzie swoje działania prowadzi WWF.

Ponadto WWF działa na rzecz poprawy warunków migracji, tak, aby odtworzyć łączność pomiędzy poszczególnymi populacjami rysi, ułatwiając im tym samym rozmnażanie oraz poszukiwanie pożywienia. Z inicjatywy WWF powstają mapy korytarzy migracyjnych (pasów drzew i zarośli), które mogłyby połączyć obszary, na których rysie już występują. Przekonujemy też do budowy specjalnych przejść dla zwierząt na drogach szybkiego ruchu oraz oznaczać miejsca potencjalnych kolizji drogowych z rysiem. Opracowujemy mapy siedlisk idealnych dla życia rysi.

Sytuację rysi pogarsza brak wystarczającej ilości pożywienia. Rysie polują głównie na sarny i jelenie, a w ostatnich latach liczebność tych zwierząt w miejscach występowania rysi zmniejszyła się kilkukrotnie. W rezultacie rysie nie znajdują odpowiedniej ilości pokarmu. Brak pożywienia powoduje, że rysie nie mogą wykarmić swoich młodych. Niedożywione kocięta częściej chorują i giną - przeżywa mniej niż połowa małych rysi. WWF chce zmienić tę sytuację. W tym celu przekonuje myśliwych, aby ograniczyli odstrzały tych zwierząt w miejscach występowania rysi. Jednocześnie prowadzi działania na rzecz poprawy sytuacji pokarmowej saren i jeleni.

Wilk

Wilk jest kolejnym z trzech dużych drapieżników, którego ochroną zajmuje się WWF. Jego sytuację w naszym kraju komplikuje konflikt z człowiekiem. Wilk, pozbawiony rozległych terytoriów, na których mógłby znaleźć pożywienie, wkracza na obszary użytkowane przez ludzi, atakując niezabezpieczone stada zwierząt hodowlanych. WWF w celu rozwiązania tego konfliktu, rozdaje hodowcom owiec pastuchy elektryczne i psy pasterskie, które skutecznie zapobiegają stratom w stadach zwierząt.

Jednocześnie WWF prowadzi działania edukacyjne, skierowane do polskiego społeczeństwa i zachęcające do poznania wilka oraz zapobiegania sytuacjom konfliktowym. Uświadamiamy Polakom, że wilk nie jest krwiożerczą bestią, ale drapieżnikiem, który poluje, aby żyć.

Niedźwiedź

Niedźwiedź jest największym z polskich drapieżników. Obecnie występuje jedynie w polskiej części Karpat. Jego przetrwanie coraz bardziej zależy od odpowiedniego zachowania ludzi na szlaku. Od tego jak korzystamy z uroków przyrody, wędrując w krainie niedźwiedzia, a także od działań, które zagwarantują optymalne warunki życia dla tych dużych drapieżników, będzie zależeć przyszłość niedźwiedzia w Polsce.

Dlatego WWF przygotowuje plan działań dotyczący ochrony miejsc gawrowania (zimowania), żerowania oraz zabezpieczenia możliwości migracji. Prowadzimy badania genetyczne, które pomogą nam szczegółowo określić liczebność niedźwiedzi oraz ich szlaki migracyjne. Analizujemy również zagrożenia w rejonach gawrowania i żerowania, co umożliwi nam podjęcie działań dla ochrony środowiska życia tych drapieżników i uwzględnienie ich potrzeb w planowaniu przestrzennym.

Działamy także na rzecz poprawy sytuacji pokarmowej w Bieszczadach, najważniejszej ostoi niedźwiedzi w Polsce, gdzie odnawiamy stare opuszczone sady, a w miejscach, gdzie stare drzewa już przestały owocować dosadzamy nowe sadzonki drzew. Wzbogacają one dietę niedźwiedzia o owoce. Jest to szczególnie istotne w przypadku niedźwiedzi z Bieszczad, gdzie opuszczone sady stały się częścią lasu. Prowadzimy też akcję informacyjno-edukacyjną skierowaną do turystów nt. zasad zachowania się na obszarach występowania niedźwiedzi. W celu zapobiegania konfliktowi z człowiekiem WWF rozdaje pszczelarzom specjalne pastuchy elektrycznych do pasiek najczęściej odwiedzanych przez niedźwiedzie.

Dowiedz się więcej o rezultatach naszych działań >>